Feeds:
Posts
Comments

Alexandra Penrhyn Lowe-®Keke Keukelaar 2012 kleinDat de fantasy-schrijfster Alexandra Penrhyn Lowe van muziek houdt is meteen duidelijk als je haar nieuwste boek ‘Wolfsbloed’ openslaat en een quote van Metallica tegenkomt. I feel I change / Back to a better day / Hair stands on the back of my neck / In wildness is the preservation of the world. / So seek the wolf in thyself.Of Wolf and Man – Metallica. Inner Ear Media peilde bij Alexandra welke muziek haar nog meer erg dierbaar is. Welk liedje draait ze altijd bij het schrijven, wat is Alexandra’s favoriete clip, welke song doet haar denken aan liefdesverdriet en wat is de soundtrack uit de jeugd van deze schrijfster?

 

 

Het ultieme jeugdsentiment: Kate Bush – ‘Wuthering Heights’

 

“’Wuthering Heights’ kwam uit in 1978 en stond lang op nummer 1 in de UK. Ik was toen drie en zo gek op dit nummer dat mijn moeder me uit bed haalde als het op tv was, zodat ik naar ‘het heksenstemmetje’ kon luisteren, zoals ik het noemde. Ik had ook een enorme poster van Kate Bush op mijn kamer en ik kreeg met kerst haar LP The Kick Inside en al was ik echt extreem jong, ik kan me nog herinneren dat ik de plaat in mijn handen had en hoe blij ik ermee was.

 

Kate Bush was, samen met de band Queen, mijn eerste muziekliefde die mijn hele leven gebleven is. Voor mij had haar stem, de woorden die ik niet begreep, haar intense blik en de vreemde balletpassen een soort magie. Later begreep ik dat ze pas negentien was toen ze dit nummer zong. Respect op alle fronten.”

 

 

 

Liefdesverdriet : Elvis Costello – ‘I Want You’

 

“Dit nummer draaide ik al als tiener omdat het al mijn onvervulde verlangens die door mijn lichaam gierden, zo goed wist te verwoorden. Het is een haunting nummer waar het verlangen naar de ander in je gezicht wordt geslagen. Ik had in die tijd een vriendje maar was verliefd op iemand anders, ik kuste mijn vriendje terwijl dit nummer opstond en dacht aan Die Ander.

Ik heb gekozen voor de versie met Fiona Apple omdat het een mooie brug vormt naar een recentere break-up waarna ik haar album The idler wheel… helemaal grijs heb gedraaid. En als ik naar deze opname kijk, kan ik even heel diep terugverlangen naar mijn tijd dat ik zangeres was. Hoewel ik heel gelukkig ben als schrijver, was het afscheid daarvan ook een soort break-up en als ik dit nummer hoor, verlang ik met heel mijn lichaam even terug naar het podium om met dezelfde passie als Fiona te zingen, natuurlijk het liefste in zo’n zelfde jurk.”

 

Inspiratie: Clint Mansell – ‘Lux Aeterna’

“Ik loop hard en doe aan yoga, maar doe dat beide niet op muziek, dus heb ik maar de vrijheid genomen om het als ‘work’ nummer op te vatten, zonder de ‘out’. Schrijven heeft voor mij alles te maken met muziek en omdat ik ritme heel belangrijk vind in mijn werk. Ik vind het belangrijker dat zinnen goed lopen en hoe de bladspiegel eruit ziet, dan mooie woorden gebruiken. Sinds het eerste Anubis boek dat ik schreef, schrijf ik het laatste hoofdstuk van al mijn boeken (het zijn er nu twaalf) op ‘Lux Aeterna’ van Clint Mansell. Ik zet het uren op repeat en ram het hele hoofdstuk er in een trance uit. Ik weet dat het nummer onder elk episch werk wordt gezet, dus het is een volledig cliché, maar cliché’s bestaan niet voor niets en het raakt bij mij precies de juiste snaar om het einde van mijn boeken op spanning te zetten. Misschien komt het wel omdat het ook iets demonisch heeft, iets wat wel past bij mijn werk, dat over geesten en demonen gaat.”

 

 

Mooiste videoclip ooit gemaakt: Little Dragon – ‘Twice’

“Alles klopt aan deze video in combinatie met dit nummer. De simpelheid waarmee dit schaduw-poppenspel een verhaal vertelt met een rauw rouwrandje. Ik kan naar eindeloos vaak naar deze clip kijken en het verveelt me nooit.”

 

 

 

Door: Alexandra Penrhyn Lowe

Redactie: Thomas Spiekerman

https://ksr-ugc.imgix.net/projects/960958/photo-original.jpg?v=1428879216&w=1024&h=768&fit=crop&auto=format&q=92&s=a8999863838797829d32da57213bc824

Mike Finley and Inner Ear Media go back a long way, back to the days when Myspace was all the rage and when the millennium bug was only a recent memory. Throughout the 2000s, Mike Finley released two EPs (“Mike Finley” EP / “The Way We Are” EP) that are highly unrecognized by a popular audience. This is a shame as the songs are clearly well written and very relatable. His song Love was picked up and re-recorded by Chris Tomlin for his critically acclaimed album “Hello Love” which went on to do really well but since those days things have been relatively quiet when it comes to mr. Finley’s music.

Last night exciting news reached my ears as Mike announced he is gearing up to record a new album, “New Day”. The proper recording of an album is no easy task and certainly not a cheap one. Therefore Mike asks for your assistance. He started a Kickstarter campaign where you can help him out and help him realize his dream. I’ve known Mike for nearly 15 years and I’ve been a fan of his music for the same length of time. Convinced that I am not the only one who enjoys his pop/rock goodness I would urge you to take my word for it and back this young man in his endeavor to blow your minds with a brand spankin’ new album. If you decide not to take my word for it, please visit Mike’s Kickstarter page and watch the video, listen to some of his old songs on the web and come to the conclusion I was right all along😉

To give you an idea, Mike is a pop/rock singer-songwriter in the vain of Howie Day, Matt Nathanson, Matthew Mayfield, Graham Colton and the likes. He’s also influenced by mid-90s and early 2000s pop/rock outfits like Gin Blossoms, Goo Goo Dolls, Neve and Lifehouse. He meshes all this together and it results in songs that have a warm feeling of familiarity while his vocals make them undeniably Mike Finley songs.

Embedded image permalink

Click image to watch the music video for “Home”

T.S. Eliot said that “home is where one starts from” but one could wonder if that statement even remotely covers the concept. For the most part, the statement is true but the curious thing is: it doesn’t end there. Home is a journey and perhaps the Japanese poet Matsuo Basho said it best when he wrote: “Everyday is a journey, and the journey itself is home.” So if home isn’t just a place but a wider concept, you should be able to take it with you and never have to miss it. But we all know that isn’t quite what happens. We’ve all missed our homes or wished we had one or could create one. In his latest glimmer of brilliance, youngster Max Jury sings of the place, or the concept, or the journey, or the feeling, whichever suits to your interpretation.

“Home” is probably his finest crafted tune to date. The feelings of loneliness and nostalgia, the longing for warmth and security. It all fits. Life is a journey, a tricky one. Sometimes it feels like you are alone in the world and you are losing your grip on everything you hold dear. Even if that is just an illusion. But those feelings of loneliness, doubt and insecurity are present in all of us. We all miss the safety and warmth of the home that could sustain us. Max Jury portrays those feelings in a soulful and relatable manner that sounds both precious and timeless.

An English recap of the show can be found on Inner Ear Media’s main website.

Ondanks dat Ruud Houweling het hoofdstuk Cloudmachine voorzichtig heeft dichtgeslagen, begon het optreden vanavond in het prachtige Parktheater in Alphen aan den Rijn toch met wolken. Ruud vertelde dat hij in Schotland was om het hoofd leeg te maken en dat hij de wolken daar vanaf de zee het land op zag komen en als het ware de bergen uitgumden.

Als geschoolde geograaf zag ik dat direct voor me. De natuurkrachten van wind en neerslag zijn onvergeeflijk en met vereende kracht kunnen zij middels de exogene krachten van verwering en erosie op wonderbaarlijke wijze de natuur afbreken. Gelukkig breekt de natuur niet alleen af, maar bouwt zij ook weer op. Net zoals de natuur speelt met de aarde, zo speelt Ruud Houweling met muziek en woorden. Vanaf de eerste tonen van Erasing Mountains had hij me direct te pakken.

De beste songwriters schrijven liedjes waarvan je eigenlijk vergeet dat je er naar aan het luisteren bent. Het zijn liedjes waarin je wordt opgenomen en die je meenemen of omarmen. Ruud Houweling is één van de allerbeste songwriters van de huidige generatie die dit in het meerendeel van zijn songs voor elkaar krijgt. En ook in hernieuwde uitvoeringen blijken deze liedjes hun kracht te behouden. Dat komt omdat de muziek van Ruud Houweling wordt opgebouwd door de kracht van het liedje zelf. De essentie van de muziek en de woorden zijn de belangrijkste bouwsteen voor het muzikale schilderij dat hij je voorhoudt.

Voor het eerst trad Ruud op zonder zijn voormalige band Cloudmachine. Het zorgt voor een andere dynamiek, maar het was niet onwennig of raar. De songs staan allemaal als een huis en de bijdrages van Amir Swaab (accordeon en toetsen) en Egon Kracht (contrabas) zorgden voor een extra rijkdom in de arrangementen en extra warmte in de klank van de liedjes. Ruud omschreef de reden om een nieuwe weg in te slaan als “Cloudmachine voelde een beetje als kleren die niet meer lekker zitten.” Hoewel hij duidelijk nog wat zoekende is naar zijn identiteit los van Cloudmachine, was het direct merkbaar dat er een gevoel van vrijheid en opluchting rondom Ruud hing. Hij krijgt de kans om met zijn liedjes te spelen en op ontdekkingsreis te gaan in zijn eigen werk. Het levert een soort hernieuwd enthousiasme op waarbij de mogelijkheden oneindig lijken. Met indringendheid en een enorme expressie heeft elk liedje iets bijzonders. Het laten samensmelten van een een muzikaal arrangement met een verhaal dat kun je aan deze man wel overlaten. Op het moment dat je er echt naar gaat luisteren dan word je meegevoerd en in de wereld van het liedje gezogen. In sommige gevallen is muziek gewoon muziek, maar op het moment dat een artiest de juiste snaar weet te raken, wordt er ook echt iets gecreëerd. En laat nou daar precies de kracht van Ruud Houweling liggen.

Tijdens het optreden vertelde Ruud veel over plekken waar hij inspiratie opgedaan had en ervaringen die uiteindelijk de vorm van een liedje aangenomen hebben. Ik heb het soms over de mens achter de muziek, maar misschien is het beter om te spreken van de mens in de muziek. Het werd namelijk maar weer eens duidelijk hoe sterk de artiest en zijn muziek met elkaar verweven zijn. Het brengt de emotie, die toch al bijzonder dicht aan de oppervlakte ligt bij Ruud Houweling, nog nadrukkelijker aan het licht. En op dat moment voel je je als luisteraar ook verbonden met de muziek en het verhaal dat in die muziek wordt uitgedragen.

Er zijn nog wel wat hordes te nemen voor Ruud Houweling, maar de verworven vrijheid geeft hem de kans om alles uit zijn liedjes te halen wat er in zit. En bij een songwriter van zijn kaliber kan dat alleen maar leiden tot interessante nieuwe kansen. Mijn nieuwsgierigheid en belangstelling zijn bij deze weer helemaal gewekt en ik hoop de uwe ook. Houdt het in de gaten en mocht u de kans krijgen om deze unieke, tijdloze en verbindende liedjes zelf te ervaren, laat deze kans dan niet schieten!

PictureAll The Roses

Ben Kramer
Independent release

“All The Roses” is a little inconsistent but it delivers on the promise Kramer gave us with “Let Go”. Especially All The Roses and Colder Tonight are really good songs. Ben Kramer writes and sings what he feels. Because his sounds and stories come from within they come across as authentic and believable and shy away from becoming cliché. With this EP he won’t necessarily garner a massive following but he takes a step towards establishing his name and shows he is honing his craft as a singer-songwriter as we can see him step it up a few notches compared to “Let Go”. I’m convinced there’s a bright future for this kid if he gets the chance to develop his talent and work with experienced people that can guide him along the way. And here’s to hoping he will get that chance because it would be a shame to waste a talent like Ben Kramer.


Read the full review here
Picture

For those of you who frequent Inner Ear Media it should come as no surprise that I regard Chad Perrone as an iconic example of what a singer-songwriter (regardless of genre) should encompass. From his solo debut “Used To Dream” through “Wake” and “Release” he’s always been able to make his songs resonate with me on an emotional level in a way that knows few equals. Perrone’s ability to reach across space and time with his words and powerful vocals is a force to reckon with. Now that the year 2014 comes to a close, he brings us “Kaleidoscope”. A bold, new record that may speak even louder than before.

The new album is the most personal record Perrone has delivered to date. As he explained in his latest interview with Inner Ear Media, Perrone doesn’t necessarily wants to pour out his heart but it’s the only way it feels right for him. And this is exactly why I hold Chad Perrone in such high regard. Because everything he lays on us in his songs is real and genuine. He allows us to feel with him. Whether you take on the original interpretation of the songs or one you reflect on your own situation, the emotion within it strikes a chord with you because it was penned and performed from the heart and soul of someone who felt it himself.

On “Kaleidoscope” this is more true than ever. The nature of the music is still the singer-songwriter that writes pop tunes with an edge. But if you are familiar with Chad Perrone’s catalogue you will hear things you haven’t yet heard him do before. The pain and hopelessness that infuses some of the songs is tangible, the usage of beats, drum loops, synths enriches the bare essence of the songs and stories on the album. Sonically, this is a whole new Chad Perrone and because it was done with purpose, you will find that it only enhances his natural talent and doesn’t distract from it as is so often the case with other records.

This years winners of the Inner Ear Media ‘awards’ are:

Albums of the Year

  • Inside Outside
    Novastar
  • Post-Tropical
    James Vincent McMorrow

Song of the Year

  • The Ballad of Jesse James
    North Country Gentlemen

Discovery of the Year

  • The Contenders

To see previous winners, check here